ورود ثبت نام

ورود به حساب کاربری

نام کاربری *
رمز ورود *
مرا بخاطر داشته باش

ایجاد حساب کاربری

گزینه های * دار الزامی می باشند.
نام *
نام کاربری *
رمز ورود *
تائیدیه رمز ورود *
نشانی پست الکترونیک *
تائیدیه نشانی پست الکترونیک *

تجهیزات اکسیژن رسانی و تهویه بیمار

قسمت دوم : لوله ها

 

  • «AirWay» یا «Oropharyngel AirWay» یک لوله هلالی بدون کاف از جنس پلاستیک سفت یا لاستیک ، به شکل نیم دایره ای که پس از تعبیه به منظور باز نگه داشتن راه هوائی ، امکان ساکشن ترشحات را نیز به پرستار میدهد.
  • کاربرد فقط در بیماران بیهوش و فاقد رفلکس gag (استفاده از آن در افراد هوشیار باعث تحریک gag شده و موجب استفراغ و اسپاسم طناب صوتی میشود.)
  • روش ارجح جای گذاری AirWay برای کودکان ، شیرخواران و بیماران ترومائی مشکوک به آسیب به صورت و قسمتهای داخلی دهان ، استفاده از آبسلانگ روی قاعده زبان ، فشار به پائین و جلوی زبان و در نهایت قرار دادن لوله در جای خود است.

 

  • لوله هوائی بینی- حلقی «Nasopharyngeal AirWay» لوله ای توخالی ، منحنی شکل از جنس پلاستیک نرم ، با یک بریدگی اریب در انتها برای عبور آسان از بینی.
  • مناسب برای استفاده در بیمارانی که به علت تشنج یا کاهش سطح هوشیاری ، گاز گرفتن زبان ، صدمات فک فوقانی و صورت و دارای رفلکس gag ، قادر به انجام لوله گذاری از طریق تراشه نیستیم.
  • از مزایای این لوله ، امکان استفاده از ساکشن میباشد.
  • عدم استفاده از تکنیک درست ، ممکن است موجب ایجاد خونریزی از قسمت خلفی بینی و تشدید مشکلات بیمار شود.
  • استفاده از این لوله در بیمار مشکوک به شکستگی قاعده جمجمه یا آسیب میانی چهره یا صورت ممنوع میباشد.
  • اگر طول لوله بیش از حد باشد ، ممکن است در داخل مری قرار گرفته و باعث کاهش تهویه و اتساع معده شود.
  • تهویه بیمار با اکسیژن 100% صورت گیرد.

 

  • لوله هوائی مری – نای «ETC:Esophageal Tracheal Combitube» یک لوله هوائی منفرد با دو مجرا ، دو بالن و دو اتصال جهت تهویه.
  • یک از بالن ها در منطقه حلقی با 300 تا 400 میلی لیتر هوا پر شده و منفذ حلق را مسدود میکند و بالن دیگر کمی پائین تر با 15 میلی لیتر هوا پر شده و لوله نای را کاملاً جهت تهویه مناسب پوشش میدهد.
  • مزایای لوله ETC : جداسازی راه هوائی / کاهش خطر آسپیراسیون / افزایش تهویه مؤثر / جاگذاری ساده و آسان / کارائی مؤثر در بیماران ترومای گردنی
  • معایب لوله ETC : عدم ساکشن کردن نای هنگامیکه لوله داخل مری قرار گرفته / بیماران هوشیار و نیمه هوشیار و دارای رفلکس gag / ممنوعیت استفاده در افراد زیر 16 سال یا قد کوتاهتر از 150 سانتیمتر / عدم توانائی در مجزا کردن کامل نای و مری

 

  • لوله هوائی مری «LT» : مزایای آن مانند Combitube میباشد ولی استفاده از آن آسانتر بوده و کاملاً مری را پوشانده و جایگزین مناسبی برای آمبوبگ یا لوله تراشة است.

 

 

  • لوله راه هوائی دارای ماسک حلقی «LMA : Laryngeal Mask AirWay» : مؤثر و جایگزین برای لوله گذاری نای در بیماران با افت سطح هوشیاری.
  • دارای بالن در انتهای دیستال برای قرارگیری در ناحیه تحتانی حنجره و پیشگیری از ورود به مری
  • مزایاس LMA : به سرعت در محل قرار گرفته / سرفه و گلودرد کمتر از لوله نای / استفاده راحت تر از ماسک صورت
  • معایب LMA : عدم پیشگیری از آسپیراسیون راه هوائی / عدم استفاده در بیماران هوشیار و دارای رفلکس gag / اثر بخشی کم در افراد چاق ، باردار ، فتق هیاتال
  • ایجاد تغییرات در نبض و فشار خون (با این وجود فوائد آن بیشتر از معایب آن است.)

تجهیزات اکسیژن رسانی و تهویه بیمار

قسمت اول : ماسک ها

 

  • گذاشتن لوله تراشه ، جان بیمار را نجات نمیدهد بلکه این اکسیژن رسانی و پرفیوژن کافی است که جان یک نفر را نجات میدهد.
  • اکسیژن رسانی : تجویز اکسیژن با غلظتی بیش از آنچه در جو موجود است.
  • با وجود تفاوت در حجم و شکل کپسولهای اکسیژن ، فشار داخل این کپسولها عموماً بین 50 تا 100 اتمسفر میباشد.
  • مانومتر علاوه بر نشان دادن حجم اکسیژن خروجی ، آن را مرطوب نیز میکند.
  • در صورتی که فاصله شما تا رسیدن به بیمارستان نزدیک است ، استفاده از اکسیژن مرطوب توصیه نمیشود.
  • سیلندر نباید در دمای بیش از 50 درجه سانتیگراد نگهداری شود.

  • هر لیتر اکسیژن توزیع شده توسط کانول بینی (Nasal Cannula) در یک دقیقه ، غلظت اکسیژن دمی بیمار را تا 4% بالا میبرد.
  • جریان اکسیژن کانول نباید کمتر از 1 Lit/min و بیشتر از 6 Lit/min تنظیم شود.
  • جریان بیش از 6 Lit/min ، نه تنها غلظت اکسیژن دمی را افزایش نمیدهد بلکه باعث خشکی و آسیب مخاط بینی نیز میشود.
  • غلظت اکسیژن توزیع شده Fio2 توسط کانول بینی برای بیمار بین 24 تا 44 درصد میباشد.
  • استفاده از کانول بینی برای اکسیژن رسانی در اورژانس پیش بیمارستانی ترجیح داده نمیشود زیرا غلظت اکسیزن دمی پائینی را فراهم میکند ، اما توسط بیمار به راحتی تحمل میشود.
  • بعد از هر 8 ساعت کانول بینی تعویض و سوراخ های بینی از نظر آسیب مخاطی بررسی شود.

  • ماسک ساده صورت (Simple Face Mask) در شرائط پیش بیمارستانی توصیه نمیشود.
  • ماسک ساده ، بسته به حجم و سرعت اکسیژن بین 40 تا 60 درصد ، اکسیژن توزیع میکند.
  • سرعت جریان اکسیژن معمولاً بین 8 تا 10 Lit/min تنظیم میشود ولی نباید کمتر از 6 Lit/min باشد.
  • سرعت کمتر از 6 Lit/min ممکن است باعث احتباس Co2 در هوای دمی و در نهایت هایپرکاپنی گردد.
  • در صورت استفاده مداوم و بیش از 2 تا 3 ساعت ، ماسک را از روی صورت بیمار برداشته و پوست صورت را خشک کنید.

  • روش ارجح برای اکسیژن رسانی در شرائط پیش بیمارستانی ، استفاده از ماسک یکطرفه (Nonrebreathing Mask) میباشد.
  • جریان اکسیژن در ماسک یکطرفه باید به حدی باشد که از روی هم خوابیدن کیسه مخزن در هنگام دم ، جلوگیری شود. این جریان نباید کمتر از 15 Lit/min باشد.
  • ماسک یکطرفه در صورتی که به کپسول اکسیژن وصل باشد میتواند اکسیژن دمی را بنی 90 تا درصد افزایش دهد.
  • بیماران بالغ به راحتی ماسک یکطرفه را تحمل میکنند.
  • در صورت استفاده از ماسک یکطرفه به بیمار آموزش دهید که با سرعت و عمق معمولی نفس بکشد.

  • ماسک ونتوری (Venture Mask) نوعی ماسک صورت با جریان بالاست که با استفاده از سیستم ونتوری ، لوله کوتاه و متراکمی که سرعت عبور اکسیژن را افزایش و فشار آن را کم میکند ، کار کرده و مناسب برای تجویز غلظتهای نسبتاً دقیق اکسیژن است.
  • ماسک ونتوری دارای انواع مختلف با درصد ایجاد غلظتهای 24 ، 28 ، 35 ، و 40 میباشد.
  • ماسک ونتوری برای بیماران COPD مفید بوده ، چرا که این بیماران از غلظت اکسیژن دمی سود میبرند.